Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sevgili dostumun bu güzel mısralarını okurken çocukluğumuzda aldığımız, henüz küresel ısınmamış o dünyanın tatlı esintilerini hissetmemek elde değil, o günleri hatırlattığı için sevgili Ersal'a çok teşekkür ediyorum; fakat çocuklarımıza aynı tatları tattırabilecekmiyiz diye de hüzünlenmiyor değilim, malesef şimdilik başka bir dünya yok,
Herkeze selamlar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta