Küllerinden Doğanlar Şiiri - Şahin İnalcık

​Toprak soğuktu, o gün ceketim sırılsıklam, Babamı gömdük, eve döndük, her yer darmaduman. Sofrada ekmek bölündü, payıma düşen sadece hırs; Kader kapıda bekliyor, dilinde zehirli bir fısıltı: "Sabret!" ​"Bu çocuk yapamaz" dedi hayat, "yükü ağır, erken batar." Hangi şans kapımı çaldı? Hepsi sessizce kaçar. Kardeşlerim ağlarken ben mutfakta yumruğumu sıktım, Gözyaşımı sildim, o gün çocukluğumdan bıktım. ​Omuzlarımda dünya, dizlerim hiç titremedi! Sizin o sahte düzeniniz karnımızı doyurmadı, yetmedi! Bak yüzüme iyi bak, bu çocuk küllerinden doğdu, Sizin o küçük yasalarınız, benim hırsımda boğuldu! Buradayım işte, en tepede, tek başıma! Zehir kattı bu şehir her gün, benim helal aşıma! Şimdi saygı duyun, ya da yoldan çekilin, Kendi kaderimi yazdım, bu benim zafer yeminim! ​Sabah altı, durak soğuk, ellerim hep nasır, Dünya bir yanda eğlencede, ben ise hayata karşı asır. "Dost" dediklerim telefonumu sildi birer birer, Düşene vurmak kolay, mertlik o kara günlere gider. Gölgem bile terk etti beni, sokaklar hep yabancı, Yenilmemi beklemek, bu sistemdeki tek sancı. Ama annemin duası, kardeşimin o masum bakışı Yaktı içimdeki motoru, başlattı bu zorlu akışı. ​Yıllar geçti, terim kan oldu, emeğim ise elmas, Şimdi kapımda kuyruk var, hepsi istiyor bir temas. "Tanıyoruz" diyorlar şimdi, "Biz sana hep inandık." Yalanın batsın dünya! Biz o yangında tek yandık. Lüks arabamın aynasından bakıyorum o eski sokağa, Sizin krallığınız kağıttandı, ben vurdum her gün tokada. Kardeşim okulda, annem huzurlu, evim çiçek bahçesi; Bu başarının tınısı, isyanımın en gür sesi! ​Görmediniz... (Görmediniz!) Duymadınız... (Duymadınız!) Şimdi izleyin, zirve nasılmış öğretiyorum, Ben bitmedi demeden bitmez, hikayeyi ben yönetiyorum!