Külden Nura Şiiri - Seyrani Göl

Oruç,
içimde kurulan gizli bir mahkeme.
Sanık: ben.
Şahit: vicdan.
Hüküm: arınmak.

Her susuzluk
gökten düşen bir mücevherdir.
Saltanat sarsılır,
içimde bir derviş doğrulur.

Gündüz,
ateşten bir çemberdir.
Ben o çemberde yanarım;
yanan ben değil,
günahlarımdır.

Kül olur kibir,
dumanı göğe yükselir.
İftar,
sadece ekmekle çözülmez.
Asıl oruç
benliğin çözülmesidir.

Bir hurma,
topraktan gelen sırdır;
“Topraktın” der,
“Toprağa döneceksin.” der.
Toprağa döneceğimi bilirim.

Teravih gecelerinde
yıldızlar secdeye eğilmiş gibidir.
Ben de eğilirim.
Alnım yere değince
yer sandığım şey
rahmetin eşiğidir.

Secde,
hiçliğin imzasıdır.
Orada adım silinir,
orada ben eksilirim.
Eksildikçe bir nur genişler içimde.

Sahur vakti,
gece en koyu mürekkebini sürmüşken
ufukta ince bir çizgi belirir.
O çizgi
kalbimdeki sırat köprüsüdür.
Geçebilirsem
kendimden geçeceğim.

Ey oruç,
sen açlık değil,
ateşten bir arınmasın.
Yakmadan bırakmazsın,
yakarken saklarsın.

Külümden yükselen o ince ışıkta
şunu fısıldarsın:
“Var olmak için
önce yok olacaksın.”
S.GÖL