Kul Olmak Gerek Şiiri - Andelip Mehmet

Aşkın kanadıyla sevdayı sarıp,
Benliği bırakıp durulmak gerek.
Gönül tahtındaki putları kırıp,
Hakk’ın huzurunda kul olmak gerek.

Dünya hevesinden hep uzak durup,
Nefsin zincirini sabırla kırıp,
Her düşüşte yine Hakk’a yalvarıp,
Küllerden yeniden doğrulmak gerek.

Sevda dediğin kor, değmeden yakar,
Gecenin bağrına şafaklar akar,
Bir damla gözyaşı bin perde yıkar,
Gönülden gönüle sarılmak gerek.

Menzil çok uzundur, yol ise çetin,
Düşeni kaldırmak olsun niyetin,
Dünyanın yükünde varsa hikmetin,
Dostun derdi ile yoğrulmak gerek.

Makamın sevdası şöhretten beter,
Tul-i emel kalbe sonsuz dert katar.
Ömür emanettir, ölüm mukadder,
İbret almayana sır olmak gerek.

Ey dostum, aşk ile yürürsen eğer,
Her diken altında bir güle değer.
Kendini arayan bulurmuş meğer,
Varlık perdesinden sıyrılmak gerek.