Kül Oldum Ben Şiiri - Kasım Kobakçı

Yazmışsın o son sözleri, defterinin arasına,
Bölünsem de üçe beşe, sönmeyecek son dileğim,
Çökerim ben tek başıma, bu beldenin tenhasına,
Savrulup da kül oldum ben, çarpmaz artık bu yüreğim.
*
Fısıldanmış tüm son sözler, güzün sarı yaprağında,
Tomurcuklar uyanırken, serin yurdun toprağında,
Filizlenir yeni ümit, kuru dalın budağında,
Kırılsam da daldan dala, açar yine bak çiçeğim.
*
Söylenmişti hep son sözler, yolcunun son nefesiyle,
Bölünse de birer birer, ayrılığın hecesiyle,
Uyandırır tohumları, kasabanın gecesiyle,
Yorulup da taş olsam da, boşa gitmez bu emeğim.
*
Bırakılmış bak son sözler, harabenin kapısından,
Süzülse de damla damla, duvarların yapısından,
Yeşerir hep taze sürgün, yabancının anısından,
Bükülüp de yay olsam da, titremez hiç bak bileğim.
*
Saklamışsın son sözü hep, mektupların kenarında,
Çatlasa da kabuk kabuk, ömrümüzün baharında,
Boy uzatır körpe fidan, gurbet elin diyarında,
Dağılıp da toz olsam da, değişmez hiç bu gerçeğim.
*
Duyulmuşsa o son sözler, sisli şehrin limanında,
Aşılırken adım adım, umutların zamanında,
Serinletir çimenleri, sabah vakti dumanında,
Eriyip de mum olsam da, unutmam ben ey meleğim.
*
Okunurken hep son sözler, taş konağın köşesinde,
Yankılanır hece hece, bir ozanın gür sesinde,
Tomurcuklar güne döner, yeşil yurdun bahçesinde,
Küllenip de kor olsam da, yetişir hep son desteğim.