Kül rengine büründü gökyüzü sen gideli
Derken aniden bir görültü koptu küllerin arasından
Herbiri ağlamaya başladı kalabalıktaki yalnızlığında
O da ne yoksa ben miyim ağlayan yastığıma gömülmüş!
Özlemek güzel de beklemek çok zormuş.
İlk kez farkediyorum bu tür yalnızlığı
Ama küller yalnız bırakmıyor beni,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




kim gerek acep.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta