İnsanlar değişir, mevsimler değişir,
Renkler, müzikler, hatta evimin önündeki o küçük kamelya bile değişir;
Ama ben değişmem sanıyordum.
Bütün bunlar değişirken, ben değişirken.
Durup düşündüm dün gece,
Bira altlığımdaki külün oraya nasıl düştüğünü.
Saat kaçtı, küllüğümdeki izmariti ne zaman söndürdüm, sigara hangi elimdeydi...
Üstelik biram da bitmemişti.
Sigara içmezdim ben, alkolün tadını bilmezdim.
Bardağın dibinde kalan birayı izlerken bulanık aklımla Arap kâğıdına sarılmış 2 gram keneviri düşlemezdim.
Şimdi hatırladım;
Sol elimdeydi sigara, biramdan aldığım son yudumun ardından söndürmek için küllüğe uzattığım izmaritten düşmüştü kül.
Saat değişiyordu sürekli.
Külün nasıl düştüğünü düşünürken bileğimdeki saatin saniye ibresinin sesini anımsıyorum.
Hani demiştim ya, ben değişmem sanırdım diye,
Ufacık bir kül pisliği değiştirmiş beni.
Sorgularım zaman zaman:
"Kötü biri miyim ben?"
Ama hayır, ben kötü biri olamam ki.
Hem kimse de kötü bilmez beni,
Bilmesinler de zaten.
Ben herkesten gizlerim bardağımın altındaki pisliği.
Dünya değişiyor,
Bütün bir dünya kötü.
Bir ben değişmişim, ben kötü olmuşum;
Çok mu?
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 14:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!