Kül Şiiri - Kemal Değirmenci

Sabah oldu…
Ama hiçbir şey aydınlanmadı.
Pencereyi açtım,
Gökyüzü içeri girmedi.
Yalnızca kül…
Ellerime,
Saçlarıma,
Adını sakladığım her yere
Kül yağdı.

Kül unutur mu ateşi?
Kül unutur mu ateşi?

Bir ev yandı.
Duvarları değil yalnız;
İçinde söylenmeyen sözler,
Dokunulmayan omuzlar,
Ertelenmiş vedalar yandı.

Ben gitmedim.
Beni senden kalan
Sessizlik örttü.

Kim konuştu?

Beni arama.
Ateş söndü.
Ben artık
Sende yanıyorum.

Bir perde…
Bir masa…
Bir fincan…
Bir fotoğraf…

Hepsi yandı…
Hepsi yandı…

Hayır!
Masanın gölgesi yerde,
Fincanın izi dudağımda,
Fotoğrafın boşluğu duvarda…
Yanan şey kaybolmaz.
Yalnızca şeklini değiştirir.

Kül unutur mu ateşi?
Gece unutur mu güneşi?
Ten unutur mu dokunuşu?
İnsan unutur mu insanı?

Sana yetişemedim.

Ben seni bekledim.

Sesini duymadım.

Ben sende sustum.

Elini tutamadım.

Beni sen bıraktın.

Yangından çıktığımda
Herkes bana “kurtuldun” dedi.
Bilmiyorlardı:
Yanmaktan kurtuldum,
Yaşamaktan değil.

Toprağa düşen kül,
Yağmura karışır.
Nehre düşen kül,
Denize ulaşır.
Kalbe düşen kül
Nereye gider?

Söyleyin!
Kalbe düşen kül
Nereye gider?

Hiçbir yere!
Orada kalır!
Orada büyür!
Orada insanın
Kendisini örter!

Ben o evden çıktım,
Ev benden çıkmadı!
Ateş beni bıraktı,
Kül peşimi bırakmadı!

Kül!
Ateşin sustuğu yer!
Kül!
Hatıranın son bedeni!
Kül!
Gidenin kalan üzerindeki
Sessiz hükmü!

Beni külde arama!
Ben yanan yerde değil,
Seni yakmayan yerdeyim.

Nerede?

İçinde hâlâ
Bana ayırdığın yerde.

Orası da yandı.

Kül unutur mu ateşi?

Hayır…

Kül,
Ateşin son hâli değil…
Hatırlamanın
İlk şeklidir.