Kül Şiiri - Simya Nuran Aksoy Karakuş

Ağlar mıydı dudaklar bir yangının külünden
Anlamını yitirmiş gözüne inen tülden
İsmail misali boynumda teslimiyet
Kesmeyen her bıçakta saklı bir hikmet

Sustum, içimde büyüdü her suskun nida
Bir sır gibi kendimi bıraktım zamana

Yanıyorum, sönmüyor içimdeki bu ateş
Külümden doğar mı bilmem, kalbimdeki son nefes
Bir ses çağırır derinden, “gel” der bana geceden
Kaybolsam da bulur mu, beni binbir heceden

Bir aynaya bakarım, yüzüm değil yansıyan
Parça parça hatıra, içimde yankılanan
Bir çocuk ağlar hâlâ, adı konmamış acı
Gecenin koynunda saklı, sabaha varamayan

Kırıldım, içimde bin parçaya bölündüm
Her parçamda sen vardın, ayrı ayrı göründüm

Yanıyorum, sönmüyor içimdeki bu ateş
Külümden doğar artık, kalbimdeki son nefes
Bir ses çağırır derinden, “gel” der bana geceden
Kaybolsam da bulur mu, beni binbir heceden

Ağlar mıydı dudaklar bir yangının külünden

03.04.2026