Kül Şiiri - Ayhan Yaymaz

Dili olsa da anlatsa şu göğsümdeki harın
Hangi rüzgâr dindirir, söyle, bu uğultuyu?
Avuçlarımda közü kalmış kaç yarım kalan baharın,
Sen nasıl duymazsın bendeki bu derin kuyuyu?

​Bir yürek yangınıdır bu, şakası yok!
Dumanı tütmez ama boğar adamı sinsice.
Saplanan her bakışın ucu zehirli bir ok,
Kanıyor içimdeki o koca şehir her gece.

​Nasıl hissetmezsin, bastığın toprak sarsılıyor,
Benim kıyametim senin sessizliğinde kopuyor.
Her nefeste bir parça ömür eksiliyor,
Ruhum, o buz tutmuş ellerinde can çekişiyor.

​Gözlerimin feri söndü, görmüyor musun?
Küllerim savruluyor, hiç mi üşümüyorsun?
Sağır bir duvar gibi karşımda duruyorsun,
Bu yangın beni bitirdi, sen hala susuyorsun.