Bugün bir krizantem kokusu tuhaf bir sızıya dönüştü burnumda. Yutkunmak istedim, boğazıma düğümlendi.
Yüreğimi yaktı sonra ve bulanıklaştı her şey bir an; gözlerimi sildim aynı kokuyla…
Bugün ilk defa bu kadar derinden duyumsadım acını, ilk kez zamanda yolculuk yaptım bir Yasin-i Şerif’in içinde. 11 Şubat 1918’de bir merasime katıldım. Sagu savdım hal diliyle…
Bugün anladım bu kokunun ne anlama geldiğini, ne olur affet beni!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta