Közünde Üşüyorum Şiiri - Yavuz Değirmenci

Bedenim kutuplarda, gönlüm ateş içinde
Ayazında tutuştum, közünde üşüyorum
Kendimi arıyorken bir hiçliğin hiçinde
Sevda uçurumundan son sürat düşüyorum

Arşı titreten kalbim, sensiz çelimsiz cüce
En sonunda yenildi, hasret denilen güce
Uykusuzluk gezerken gözlerimde her gece
Bildiğim nihayetin ardından koşuyorum

Hiçbir kitaba sığmaz bu sevdanın dramı
Hicranın kör hançeri deşiyor tam şuramı
Yokluğunla kapanan kabuk tutmuş yaramı
Hasretlik tırnağıyla yeniden kaşıyorum

Anladığını bilse, kalbim gelirdi dile
Sensizken her şey haram, aldığım nefes bile
Yokluğunun bağrıma sıktığı kurşun ile
Ruhum bir ölü sanki, duygusuz yaşıyorum

Firkatin alevleri sararken bedenimi
Üstüne seni örttüm, gizledim nedenimi
Sakladım küllerimi savurup gidenimi
Adını bir sır gibi içimde taşıyorum

Günüm geceden zindan, ay sıyrılmış ziyadan
Baktığım aynaların rengi solmuş riyadan
Her gün kan, ter içinde uyanıp da rüyadan
Hâlâ seni arayan gözlere şaşıyorum

Seni gördüğüm anda, yüreğimden vuruldum
Umudun urganına çaresizce sarıldım
Sımsıkı tuttum ama, gayri artık yoruldum
Nerden inceyse kopsun, sabrımı boşuyorum

DEĞİRMENCİ ardından haykırırken ahımı
Düşlerime girip de, çalarsın sabahımı
Yaşıyorken kaybettim yaşama iştahımı
Sessiz elveda ile, kabrimi eşiyorum

Firkat:Ayrılık
Ziya:Işık
Riya: Gerçekten uzak farklı davranmak