Közde Aşk Şiiri - Namık Ant Benson

Yaralı bir yürek, köz olmuş aşk,
Her darbede biraz daha yanar, biraz daha kırık.
Bir zamanlar sevdanın en parlak yıldızı,
Şimdi karanlıkta kaybolmuş bir sis gibi.

Kelimeler acıtır, gözlerim yaşla dolar,
Bir zamanlar hep seninle gülen dudaklar,
Şimdi hep sessiz, hep suskun,
Aşkın küllerinde kaybolan eski bir umut.

Bedenim solmuş, ruhum yaralı,
Bir zamanlar ateş, şimdi soğumuş bir kül.
Ama her bir hatıra, her bir dokunuş,
İçimde hala bir kıvılcım, bir sönmeyen tutku.

Bir zamanlar seninle yanan kalbim,
Şimdi her adımda daha da soğur.
Bir köz, bir ateş, bir içsel acı,
Ve ben, seni hatırladıkça yanarım, yine de dururum.

Yaralı bir yürek, seninle büyüyen,
Ama her veda, her ayrılıkla silinen.
Aşkın küllerinden bir umut doğar mı,
Yoksa her yaralı kalp, zamanla ölür mü?

Bilmem… Ama hala seni seviyorum,
Hala bir parça umut var içimde,
Köz olmuş aşkımda, hala bir ışıltı,
Bir zamanlar parlayan, şimdi sararmış yıldız.