Ben közüm, niceler kavruldu, niceler eridi bağrımda
Bazısı kül oldu savruldu her zerresi,
meçhullerde kayboldu!
Bazıları sabır bildi, şekil aldı çelik zırh oldu benimle.
Bende ne öyküler var bir bilseniz, belki de...
Belki de seve seve yanardınız benimle;
Kimi yüreğe düştüm de, ben de değiştim!
Hani tepeden tırnağa dersiniz ya;
Ben de maddeden mânâya değiştim işte!
Köz idim öz oldum, bir ozanın sevdasına öz'lem,
Bir lugatın denklemine öz'ne oldum.
Mesela bir duâya s'öz oldum..
Bir İbrahim vardı ki, içimden geçti görmeleydiniz!
Nasıl da harlandım, alevlendim yandım da,
Nasıl dayandı görmeliydiniz ,
Görmeliydiniz nasıl dayandı Yaradan'a...
Bağrıma bastım da kul oldu,
Güller açtı alevler içinden!
Ben kÖz'üm işte, ruhum ateştir de, İbrahim'den ümmete iz, Adem'den bu güne siz oldum işte...
Muhammet Yıldırım 03.09.2026
Muhammet Yıldırım My 3
Kayıt Tarihi : 3.09.2026 19:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir köz düşmüştür şairin içine, bulmuştur özünü, söz olmuştur nihayetinde..
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!