Kışın Köy senfonisi Şiiri - Ahmet Hani

Horoz,
buz tutmuş damın üstünde,
çatlamış sesiyle
şafağı karanlığın içinden çağırıyor.

Serçeler,
çatı aralarında,
titrek kanatlarını birbirine sürter;
ihtiyatlı cikcikleri
sabahın boğazında ısınır.

İnekler,
soğuk yemlikte,
hafif hırıltılarıyla;
nefeslerinin buharı
havada titrer.

Koyunlar,
dar ağılda,
birbirine sokulmuş;
boğuk melemeleri
nemli samanın içinde kaybolur.

Tavşanlar,
sessiz bahçede,
keskin dişleriyle
genç ağaçların kabuğunu kemirir;
kuru kemirme sesi
sessizliği yarar.

Köpekler,
sessiz sokaklarda,
kısa havlamalarla
taze ayak izlerini duyurur;
kar,
her sıçrayışta
sırtlarından dökülür.

Tilki,
bahçenin kıyısında,
kıpırtısız,
kulak kesilmiş;
bir dalın hışırtısı
gözlerini parlatır.

gece
karı
ağırlaştırdığında
kuşların dökülmüş tüyleri
karın üstünde
ay ışığı altında kalıyor.

Rüzgâr inliyor...