İçilesi dereler artık temiz akmıyor
Dağlarında rengarenk kır çiçeği açmıyor
Melemiyor kuzular horozları ötmüyor
Burası şimdi köy mü, sorarım size dostlar...
Düğünlerde çalardı davullarla zurnalar
Şimdi nerde darbuka nerde o ince sazlar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yaşamın bütün alanlarındaki değişim ve etkilenen her şeyde görülebilen başkalaşım eski güzelliklerin nasıl ortadan kalkmasına olanak tanıdı.
Bu yabancılaşma/yabancılaaştırılma süreci şu an bile sürüyor.
Sorgulayıcı yönü ile harika bir şiirdi.
Kendi köyümüzü bile tanıyamaz oluşumuz bir yana kendimizi bile tanımamaya başladık.
Haklı saptamalarıyla yetkin bir şiire imza atan Sayın AKIN'ı kutluyorum.
Erdemle.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta