Köyden Şehre Şiiri - Beşir Aksungur

Köyden şehire

Güneş doğar doğmaz çıktı evinden,
Kararlıydı artık geçti köyünden.
Hayat zordu, tutmaz kimse elinden,
Allah’a ısmarladık dedi gülerek,
Yola düştü şehre, yüzü dönerek.

Şehir denen devle girdi güreşe,
Ne bir düzen kaldı ne eski neşe.
Hasret kaldı köyde yanan ateşe,
Kaderine küstü, ya Rab diyerek,
Ağladı, gözünde yaşı silerek.

Gündüzü fabrikada, gecesi yolda,
Hiç kuvvet kalmadı bükülmez kolda.
Hanımı perişan o garip hâlde,
Bir cigara yaktı vahı içerek,
Kendim ettim dedi, kendim bilerek.

Gurbet dedikleri bitmez bir sızı,
Hazan yeli vurdu baharı, yazı.
Kimse dinlemiyor artık avazı,
Kızı firar etti, kaçtı severek,
Oğlu gününü gün eder gezerek.

Evlatlar dağıldı, bakmıyor yüze,
Hasret kaldı baba bir tatlı söze.
Karanlık büründü bahara, yaza,
Daldı uzaklara başın eğerek,
Burnunda kokusu sıla tüterek.

Bakınca anlıyor insan hâlinden,
Zehirler dökülür artık dilinden.
Kurtaran yok onu şehir elinden,
Açtı avucunu için çekerek,
Sen büyüksün, Ey Allah’ım diyerek
Açtı avucunu boyun bükerek
Yetsin gayrı Allahım yetsin diyerek