Köy Gibisi Şiiri - Muhammet Yıldırım My 3

Süslü şehirlerin makyajına harcanmış köy gibiyim
Yüzümü gören terk edip gidiyor ardına bakmadan
Ben ki dağı delen, yol açan Ferhat'ın nasırlı eliyim
Elini seven vicdanın üzerine yıkmış emek yükünü
Sıyrılıp yoldan gitmiş elini taşın altına koymadan
Emekçinin de aklı gitmiş gidenlerin ardından

Bir çift ihtiyar Elli beş, Atmış'ında gelmiş dermana
el ele vermiş, teri kanı karmış balyaca samana
Elde avuçta ne varsa, harcamış dünyaca ömrünü
Dört oğul büyütüp tam da ettim derken düğünü
çoluk çocuk durmamışlar katılmışlar kervâna

Anadır cefayı sarar boynuna, basar ateşi bağrına
umudunu Hak'a bağlar sabırla yuğarak yüzünü
Geceyi sabahlar, günü silip süpürür hazır edip yarına
Şükür demler ocakta, yutkunur Aralık'ta hasret közünü..

Baba ki evladıyla yoğrulur, evlat ermez sırrına
Varını yoğunu pay etmiş de erememiş kârına
Efkârına duvar örmüş boyun bükmüş diyememiş sözünü
Sarmış tütünü yakmış, hasretini katmış dumana
Dalıp gider uzaklara, bir yol bir duman alır gözünü

Kışlık erzak, odun tezek, damın üstüne de tedbir gerek
günün ilk ışığıyla işe koyulur iki bilek Bismillah diyerek
İlmek ilmek işleyerek parlatırlar toprağın altını üstünü
Yaz olur iki yürek yaylayı da yaylayamaz ki yaz günü
Zaten ahırda bir tosun,iki buzağı bir de anaç inek
Hesap eder kaça bölsek yağını, peynirini sütünü
Dört ev şehirde, ahırda da iki buzağı! bıçak çeksek öküze?
Dur hele hanım dur! De ki ne kaldı bize?
Derken sigaranın külü düşerken, hâl değişir yönünü
Anımsarlar geçen yıl yalnız ölen, komşusunun külünü...
komşu komşunun...der de yutkunurlar sessizce...

Köy gibisi yok.. Yok gibi köy...
köyde de yok yok
Bak düşünmesi bile delice

Büyük şehirlerin avucunda küçülmüş
Nüfusu kalmayan bir köyde nefesi daralmış
Belki de tezek kokusundan aklını yitirmiş
Köyün en delisiyim bir de...

Süslü şehirlerin albenisine yenilmiş
Alın terini kapitalistlere yedirmiş
Kendi kaderine terk edilmiş
Sessiz kimsesiz bir köy gibiyim işte...

Muhammet Yıldırım 09.09.2026