Korku Asrı Şiiri - Ömer Faruk Önal

Kendinden ümidini kesme. Sabahın seheri belki bir diriliş. İnce bir kıl üzerinde Dönüşü olmayan bir gidiş. Sular seller gibi ezberledim gölgeni Korku asrını, yaftalanmış hakikati Öle öle yaşayıp Diri diri gömülenleri. Bohçanda ne var kokuyor buram buram Ruhun solmuş uzat başını uyan Hatırla gecenin karanlığını İçimde bir yanık, asi bir duman. Boynumda zincir elimde kilit Başımın üstünde toprak üstüne toprak Çiçekler günahlarıma şahit. Bilmem ne zaman gelecek vakit.