KORKMUYORUM
Kaçıncı gecenin, kaçıncı yokluğu bu bilmiyorum,
29 harfimde gizlediğim hüzünlerimi bir bir çıkartıyorum,
Gönlüme cerçeveleyip astığım hasretini koyuyorum masama.
Ve su niyetine içiyorum sele karışıp giden hayallerimi.
Böyle bitmemeliydi, Böyle bitmemeliydi bu masalın sonu...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta