Kör Kuşlar Şiiri - Fatih Sasol

Günleri hisseder, gölgeleri tadar.
Seslere yeni renkler katar.
Geceleyin uyanır, gündüzleri yatar.
Bilmez ki hangi saattir şuan.

Beyni akşamları kılavuz tutmuş.
Geceyi saymış kuşluk vaktinden.
Karanlıkta tek başına şakıyormuş.
Hiç başka cıvıltı görmemiş eskiden.

Batan güneşle sokaklar ağarır körlere,
Tarlalara mehtabın rengi yamanır.
Ötmenin vakti yine doğar yüreğe,
Kör kuşların dilleri çözülür.

Geceyi görenler azdır, karları yutarlar.
Uyuyanlar bir nefesle bulutlara uçar.
Kar düşer çatılardan göğün kızıllığında,
Güneş doğdu sanıp uçuşur kargalar.

Bu sefer yalnız uçan o değildir.
Sesler görmüştür, kendi gibidir.

Der ki; ya tek kör ben değilmişim.
Ya da yanlış vakitte uyanmışım hep.
Duymadım hiçbir şey şimdiye dek kördüm.
Görmediğim onca kanat seslerini gördüm.