Bencillik Şiiri - Fatih Sasol

Sabahın buğusunda kaybolmuşsun çoktan.
Ne bir dostun var ne seni saracak bir insan.
Kılavuzların ıslak, kalemlerin akmış gömleğine.
Boyanmışsın boydan boya mavinin bencilliğine.

Kaderi kendin için yazdırmaya başlamışsın.
Kolların aşınmış kendine sarılmandan sürekli.
Hislerin yoksulluğunu akıldan sanmışsın.
Şimdi duygusuz rüzgarlardan üşüyorsun besbelli.

Eğer bir gün gerçekten yalnızlığı bulursan;
Sıyrılırsan bir an için gerçekliğinden,
Sarılacak bir insan bir yakın ruh ararsan,
Af dile yalnızlık sandığın bencilliğinden.