Kör Devran Şiiri - Kasım Kobakçı

Çırpınmakta insanlık, çocuk üşür sokaklarda,
Sökülüyor yürekten, vefa çürür dudaklarda,
Kimine sert bir vurgun, ömür çöker tuzaklarda,
Her nefeste kırgın acı, yorgun artık bu düzen.
*
Mühürlenmiş ihanetler, burkulmuş sert bilekler,
Zamanın tortusunda, hançer gibi kem dilekler,
Her lokmada bin sorgu, taşlaşmış tüm kor yürekler,
Yorgun artık bu düzen, çarklar nasıl kör bir devran!
*
Hırpalanır insanlık, bir feryat koptu uzaktan,
Sızlıyor bak yürekler, vefa çıkmaz kör bataktan,
Kimine hırçın boran, ömür çatlar sert kuraktan,
Her damlada zehri keskin, yorgun artık bu düzen.
*
Damgalanmış hıyanetler, satılır loş pazarda,
Asrın pis tortusunda, doğruluk derin mezarda,
Her kaşıkta sert sorgu, terazi o kör diyarda,
Yorgun artık bu düzen, çürüyor arsızca zaman!
*
Örselenmiş insanlık, kanla kazınmış yazımız,
Kazınıyor bağrımız, dinmiyor hırçın sızımız,
Kimine kirli vurgun, katlansın keskin acımız,
Her solukta sert düğümler, yorgun artık bu düzen.
*
Zırhlanmış hep vurgunlar, bilenir paslı bıçaklar,
Devranın tortusunda, örülür sinsi tuzaklar,
Her lokmada sert kuşku, dikilir kanlı konaklar,
Yorgun artık bu düzen, çöküyor bozguncu devran!
*
Burkulmakta insanlık, kopar çığlıklar bağrından,
Çatlıyor taş vicdanlar, umut boğulur kahrından,
Kimine arsız vurgun, kimse uyanmaz çağrından,
Her adımda sert uçurum, yorgun artık bu düzen.
*
Mühürlenmiş vurgunlar, şişer haramla cüzdanlar,
Yılların tortusunda, çürür satılmış vicdanlar,
Her lokmada sert sorgu, kopmuş paslanmış mizanlar,
Sürüyor kanlı bir devran, yorgun artık bu düzen!
*
Sarsılmakta insanlık, şimşek çakıyor ufukta,
Boğuluyor ümitler, kanlar pıhtıdır olukta,
Kimine arsız sefa, ömür tükenir solukta,
Her köşede bin enkaz var, yorgun artık bu düzen.
*
Kilitlenmiş vurgunlar, alev kusuyor kor közler,
Zamanın tortusunda, zehirli hançer kem sözler,
Her lokmada bir sorgu, kan ağlıyor hep kör gözler,
Yorgun artık bu düzen, batsın böyle kör bir devran...