Koptu Bağımız Şiiri - Kasım Kobakçı

O zâlim kimseye, inanmaz oldum,
Göğsümü daraltan, kış akşamında,
Tertemiz hisleri, yıkıp da gittin,
Fırtına koptukça, sızlar içerim,
Gelecek günleri, arar gözlerim,
Katlandım kedere, zora zahmete,
Tükendim tamamen, koptu bağımız.
*
Işıksız kalsın, şu bomboş odalar,
Yabancı illere, vursun şafağım,
Yalnızca hasretin, kanatır beni,
Dirençsiz bedeni, taşımak zordur,
Kimsesiz köşede, tenha sokakta,
Vadesiz hilesiz, göçüp gideyim.
*
O gaddar sözlere, kanmaz kulağım,
Ruhumu kanatan, güz ayazında,
Bembeyaz sevinci, çalıp da kaçtın,
Kasırga vurdukça, titrer ellerim,
Aydınlık çağları, özler bakışım,
Sabrettim hüzüne, derde mihnete,
Mahvoldum derinden, koptu ipimiz.
*
Camsız pencereler, dökülsün yere,
Bilinmez ellere, düşsün yollarım,
Sadece özlemin, sızlatır canı,
Güçsüzlük sararken, bütün hücremi,
Sahipsiz banklarda, sessiz parklarda,
Vurgunsuz darbesiz, uçup yiteyim.