Kopmaz Halatlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Millet tutunurken, kopmaz halatlara,
Niçin sarılmalı, bozuk umutlara,
Bütün limanlar, gömülmüş riyalara.
*
Koptuğu vakitte, o sağlam urganlar,
Derin sularda, yutulur tüm gemiler,
İpleri bırakmak, bitmekle eştir bak,
Nefes alırken, taş kesilmek böyledir.
*
Başta, küreklere asılır bedenler,
Ardından, denize teslim edilirler.
*
Dostça yanaşırken, koca kalyonlara,
Fırtına saklıdır, durgun sularında,
Maske takılmıştır, hain dalgalara.
*
Pusula şaşınca, kaybolur rotalar,
Kararmış ufukta, yiter haritalar,
Yelkeni indirmek, tükenmek sayılır,
Çırpındıkça, dibe batanı kim tanır.
*
Erken çağlarında, dümeni sıkarlar,
Sonunda, akıntı yönüne sızarlar.
*
Tayfalar bağlanmış, çürük demirlere,
Niye inandılar, dipsiz enginlere,
Zehir katılmıştır, tatlı nehirlere.
*
Direkler çökünce, parçalanır tekne,
Zifiri boşluğa, sürüklenir gövde,
Kürekleri salmak, bitmeyen zindandır,
Gözü açık iken, uyuyan o candır.
*
Yeni sefere, çok hevesle başlarlar,
Vakit geçtiğinde, ıssızda kalırlar.
*
Kıyıya vurdukça, dökülen tahtalar,
Sebepsiz kuşkuya düşürür bizleri,
Maskeli çehreler, sarmış dört yanını.