Komut Şiiri - Kasım Kobakçı

Yeşil çemenler üstünde, uyanmış yemyeşil bahar,
Uzun kavaklar altında, serin serin eser rüzgâr,
Gürleyip coşar dereler, çağlayarak akar sular,
Yüce dağların başında, beklenir ani bir komut.
*
Kınalı koçlar önünde, yavaş yavaş geçer zaman,
Ovaya inen sürüyü, toplamaya çıkmış çoban,
Hasat vakti gelip çatmış, bereketle dolmuş harman,
Çobanın o gür sesiyle, verilsin o ani komut.
*
Köyün yanındaki bağda, ötüşerek uçar kuşlar,
Çoban iti Karabaş da, sürüyü gütmeye başlar,
Tepeden çağlayan sular, aşındırmış koca taşlar,
Doğanın derin kalbinden, verilmiş o ani komut.
*
Peteklerde arı işler, çiçeklerden alınır bal,
Meşe ormanı içinde, kırılıyor her kuru dal,
Gölgeye çekilsin koyun, serin serin uykuya dal,
Kırın yemyeşil göğsünden, duyulmuş o ani komut.
*
Tarlalarda alın teri, buğdayı aheste biçer,
Yayladan inen güzeller, soğuk pınarlardan içer,
Ömür denilen mevsimler, rüzgâr gibi esip geçer,
Kısa ömür çizgisinden, çağrılmış o ani komut.
*
Dağların yüce başında, tütüyor ince bir duman,
Ayaz vurmuş geceleri, kış ayları geçer yaman,
Yemyeşil çamlar içinde, uyuyor ulu bir orman,
Toprağın kutlu emrinden, inmiş bak o ani komut.