Komedi Biterken Şiiri - Kasım Kobakçı

Gülüyorum, pencere kenarından aleme,
Sahte gülüşler takmış insanlar, hep yüzüne,
Şakırdatıp, bozukluk sanılan değerleri.
*
Aynalar yalan söyler, gölgeler titrer iken,
Picasso fırçasıyla, kahve yudumladım dün,
Doğru yanlış denilen, uçurumun dibinden.
*
Tükenmez asla, bu boş maskeli eğlenceler,
Bağırmak istediğim anı, hemen bölerler,
Acı zehir sürerler, dilsiz bakışlarıma.
*
Örttüm bütün ruhumu, taze şarap tasıyla,
Tutsak düşmüş, askeri duruyor tüm ayaklar,
Parçalanmış dünyanın, üzerinde adalar.
*
Ekranlar esir almış, sözcükleri gizlice,
Çoktan beri, sağ kalan bulunmuyor malesef,
Sokaklar ıssızlaşmış, merdivenler en sonda.
*
Santranç tahtalarında, ezildiğim zihinle,
Ayırıp yollarımı, çekip gitmeliyim tek,
Geride, ağlayarak kalıyor trajikomik.
*
Süslü püslü vitrinler, bağırıyor insana,
Aslında, hiçbir şeyin anlamı kalmamışken,
O koskoca tiyatro sahnesi meydanları.
*
Kukla iplerinden de, arınması imkansız,
Alkışlar kopar hani, perdeler kapanırken,
Kahkaha atar kalbim, bu komedi biterken.