Köleyiz Modern Çağda Şiiri - Kasım Kobakçı

Şafağın ateşleri, dokunur gözlerime,
Mekanik tepkilerle, canlanır makinalar,
Sadık aydınlıkları, ekledim umuduma,
Kırıldı dengelerim, sızıverdi haklarım.
*
Camların gölgesinde, boyanıp şekillendim,
Pay ettim kârlarımı, tek elden pazarlandım,
Bedenimle baş başa, tükendi hücrelerim,
Gönlüm kırık eşikte, dostlarla vedalaştım.
*
Yağmurlar küme küme, törenler katarında,
Oyunlar sergileriz, şu büyük sahnelerde,
Ertesi güne dair, teminat beklemeyin,
Ruhum yorgun bir hamal, izinsiz fabrikada.
*
Çarkların arasında, ezilen kemiklerim,
Bitmeyen mesailer, sömürür kanımızı,
Maaşlar, bordrolarda eriyip tükenirken,
Umutsuz yarınlara, devrettik canımızı.
*
Betonlar ormanında, kaybolan adımlarım,
Gürültü zindanında, sağırlaştı kulaklar,
Emekler ucuza denk, alınteri değersiz,
Patrona kâr yazılır, bize düşen hüsranlar.
*
Demir kilit üstünde, tutsağız tezgahlara,
Molalar saniyeden azıcık, nefes verir,
Yıllanmış elbiseler, kirden zırha bürünmüş,
Soğuk su matarasız, hararetimiz erir.
*
Zihinler uyuşuktur, monoton döngülerden,
Kaslarım isyan eder, taşınan yük altında,
Şeflerin baskıları, ezer onurumuzu,
Susarız çaresizce, ekmeğin feryadında.
*
Geceye döndüğümde, bitkin düşer vücudum,
Uykular paramparça, dinlenmek yalan bana,
Seneler hırsız gibi, çalarken gençliğimi,
Köleyiz modern çağda, acımazlar insana.