Bir fidan..
Toprakla buluşsa da..
Kök salmadan..
Bir ağaç olamıyor..
İnsanında toprağı..
Akıl, vicdan ve utanma..
Bunlar olmadan..
Kök salamıyor..
İnsan olamıyor..
Köksüzlük zayıflıktır..
Köksüz ağaçlar..
Rüzgarlarda yıkılır..
Ama..
Köklü bir çınar..
En şiddetli rüzgarlara..
Karşı dik durur..
Ayakta kalır..
Adalette..
Şahsiyette..
Kök salmış insanda..
Hiçbir çıkar karşısında..
Eğilmez yıkılmaz..
Mevsimi gelir..
Ağaçlar yaprak döker..
Elbiselerini değiştirir..
Ama yerlerini..
Duruşlarını değiştirmezler..
Kökü..
Tutmamış insanlarsa..
Menfaat rüzgârları..
Hangi yönde eserse..
O yöne yönlenirler..
Bir insan için..
En büyük fakirlik..
En büyük öksüzlük..
Köksüzlük..
Ayhan M.
Kayıt Tarihi : 16.10.2026 08:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!