Annem..
Neredesin..
Sen gibi hiç kimseler..
Beni..
Karşılıksız çıkarsız..
Sevmedi, sevemedi..
Çocukken düşüp..
Bir yerimi kanatsam..
Üflerdin..
Öperdin..
Geçerdi..
Büyüyünce düşüşler..
Daha derin oluyor..
Yaralarsa daha büyük..
Herkes..
Geçmiş olsun diyor..
Ama kimse senin gibi..
Öpmüyor sarmıyor..
Hatta bazıları..
Yaranın üstüne..
Tuz basıyor be anam..
Bir babam olmadı hiç..
Sen hem anam..
Hem de babamdın..
Yorulsam başımı..
Dizlerine yaslardım..
Oğlum..
Hayat ne getirirse getirsin..
Neyi yaşarsan yaşa..
Ben sağ oldukça..
Yanındayım..
Buradayım diyen..
Koca yürekli anamdın..
Bu sahtelerin dünyasında..
Bana en büyük destektin..
Beni büyüdüm mü sandın..
Ondan mı erken gittin..
Oysa kalbim halen..
Sana muhtaç bir çocuk..
Ben hiç büyümedim..
Büyümek istemedim..
Senin yokluğun beni..
Çabuk büyüttü..
Anam..
Ayhan M.
Kayıt Tarihi : 14.08.2026 08:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!