Kök Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Bu şiir, insanın zor zamanlarda nereden güç bulduğunu düşünürken doğdu. Bazen bir söz, bazen bir kayıp, bazen de uzun süren bir bekleyiş savurur insanı. Dışarıdan yalnızca eğilen dallar görünür; oysa içimizde bizi hayata bağlayan, kimsenin görmediği kökler vardır. Çocukluğumuzdan kalan bir ses, ailemizden öğrendiğimiz bir duruş, yıllar içinde emekle edindiğimiz değerler… Hepsi o köklerin içindedir. Herkes aynı zamanda yeşermez; kimi erken yorulur, kimi uzun bir sessizlikten sonra yeniden filizlenir. “Kök”, kendi mevsimini bekleyen ve hayatın rüzgârları içinde kendine sadık kalmaya çalışan insana yazıldı. Çünkü bazen ayakta kalmak, toprağın altında sessizce süren bir emeğin sonucudur.