Kocaoğlan Şiiri - Serdar İlik

Geçtiğimiz bir yazdı, çıkmıştık bir geziye
Hayvanat bahçesini, şöyle görelim diye

Bahçeye girmiştik ki, bir çitin arkasında
Kalabalık bir güruh… Sebebini sorunca

Dediler kocaoğlan… Koştum hemen merakla
Sevinçten atacaktım takla üstüne takla

Nefesimi tutarak, yaklaştım yakınına
Birkaç ceviz fırlattım düşsün diye yanına

Bir yamaca oturmuş, çevresine bakıyor
Yaklaşan insanlara dil çıkarıp kaçıyor

Sonrasında baktım ki, bir değil birkaç tane
Meğer yalnız değilmiş, kalabalıkmış hane

Hanenin halini görünce koşturdu millet
Ayıyı görmek için zillet üstüne zillet…

Kimisinde telefon, fotoğraf makinesi
Manzarayı seyretmek, büyüledi herkesi

Zaman geçti göründü bakıcısı uzaktan
Yaklaştı ayıcıklar, korkar gibi tuzaktan

Bakıcı ekmekleri, sepetinden boşalttı
Kilitleyip kafesi, oradan uzaklaştı

Her ayı, iki ekmek alıp suya yanaştı
Adeta birbiriyle ekmekleri paylaştı

Ne gürültü, patırtı; ne de küçücük kavga
Cevabı bulamadım, aklım ermedi sırra

Aklıma geldi birden niçin demişler ayı?
Söylenmişken sokakta, zorbaya kabadayı

Kapkaçla, cinayetle birbirini ezeni,
Ekmek için can yakıp adam diye gezeni

Hayretimden yutkunup düşündüm acı acı
Kimi insana göre; bu hayvanlar baş tacı

Ayılar böyle ise, “dayı”lar ayı olsa
Şu insanlık böylece, kavgalardan kurtulsa

Ders alalım hepimiz, şu şuursuz varlıktan
Dem vuralım sonra da, akıldan, insanlıktan…