Koca Seyit Şiiri - Semih Vuruş

Havran'ın köyünden, adı Manastır
Şânı yüce olup mayası hastır
Koca Seyit derler bu dev adama
Sanılmaya sakın kemikle kastır

Rumeli Tabyası, cehennem yeri
Paşayla bir etti onbaşı eri
Askerin gözünde kalmadı feri
Seyit'in avcunu kaplayan pastır

Nusret hiç durmadı, döşedi mayın
Seyit'e yetmedi bir kuru tayın
Üç günü çift diye on koca ayın
Üçüncüyü verip tuttuğu yastır

On üç gün yürüdü cepheden köye
Hanımı varmışsa ya başka beye
Sabahı bekledi göreyim diye
Seyit avam değil, gerçek havastır

Öldü diye geldi şubeden kağıt
Mezarsız ölüye yakıldı ağıt
Kapıyı çalıyor sanki bir söğüt
Seyit'in destanı misl-i Manas'tır

Dokuz yıl durmadan şevkle savaştı
Ne rütbeydi derdi ne de maaştı
Öz evladı ona zar zor yanaştı
Dünyadan nasibi bir bakır tastır

Mermiyi sırtladı hem de üç kere
Böyle er görmedi hiç şu yerküre
Ellisinde onu buldu zatürre
Ömrünce gayesi daima nastır

Ocean'ı batırdım, dememiş bir kez
Havran bunu duydu ATA'dan ilk kez
Ayağında çarık, üstü çaput bez
Bu hâliyle bile takımda astır

ATA'sı edince veda dünyaya
Koca Seyit döndü oksuz bir yaya
Haberi duyuldu bir yıl bir aya
Dilinde duası Felak'tır, Nas'tır

Semih der ki bilmem bu nasıl düzen
Bu erken ayrılık herkesi üzen
Acaba var mıdır bu sırrı çözen
Feleğin ettiği nice kumpastır