Kız Kulesi Şiiri - Hamit Demircioğlu

İstanbul’un Kalbindeki İnci
Kız Kulesi,
Üsküdar’ın alnında bir ben gibi durur,
Salacak açıklarında,
denizin kalbiyle karanın nefesi arasında.
Üsküdar sahilinde yürüyorum,
akşamı cebime koymuşum,
karşı sahiller göz kırpıyor
Galata, Beşiktaş,
ışıklar suya düşüyor,
her dalga bir hatıra taşıyor bana.
Üsküdar vapuru yanaşıyor,
halatlar geriliyor,
martılar “kal” diyor,
motor “git”.
İstanbul böyle bir şehir işte,
hep arada bırakır insanı.
Mihrimah Sultan Camii
güneşle ay arasında dua eder,
taşlarında bir sultanın
sessiz özlemi var.
Avlusunda rüzgâr,
asırlarca beklemiş bir sır gibi eser.
Derler ki,
bir kral vardı vak
kızını çok severdi,
bir falcı çıktı karşısına:
“Yılan sokacak kızını” dedi.
Kral korktu,
denizin ortasına bir kule yaptırdı,
Salacak açıklarına,
kaderden kaçmak ister gibi.
Ama kader,
en iyi saklanan sepetin içindeydi.
Üzümler gönderildi kıza,
sepetin dibinde gizli bir yılan,
ve bir çığlık,
taş duvarlara çarpıp
denize düştü.
Kız,
kulede değil,
kaderin koynunda can verdi.
Kız Kulesi şimdi
ne bir kralın korkusu,
ne bir falcının sözü,
sadece bir inci tanesi
İstanbul’un tam kalbinde.
Gece olunca,
ışıkları yanar,
sanki hâlâ bekler birini,
belki kralın kızını,
belki de
Üsküdar sahilinde
duran beni.