ağaçlardan yapılan evlerden kuşlar tüter,
yapraktan bacalar,yüreği olan hiç bir şeyi sarmaz dumanına....
çantada keklik aşkların avcı bakışlarında solan nefesler,
yoncası parçalanmış dağların eteklerinde bulur kendini,
yokluğun büyüyen yalnızlıklarında sabahı beklerler....
erdemsiz aşklar yaşanmış sayılmaz hayat bahçesinde,
inancını kaybetmiş kafiyeler buluşmaz son satırda,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta