Nefesin can verir her soludukça
Ağaca can veren yaprak gibisin.
Kurumuş tohumu sen suladıkça
Ölüye can veren toprak gibisin.
Ben çimento sen kum, senle karılsam,
Okşasam, koklasam, öpsem, sarılsam,
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta