Kısmetin Suçu Şiiri - Mustafa Alp

bir ateş düştü de gönlüme bir gün,
yıllardır üşüyen yerimi buldu.
ben daha elimi uzatamadan,
içimde bir ölü doğruldu.
el alem.

ölmüşler ne kadar söz sahibiydi.
babamın korkusu ağzımda kaldı.
sen bana yalnızca gel demiştin de
cevabı bütün bir sülale verdi.

kimisi yaş dedi, kimisi ayıp,
herkes bir kusurla geldi kapıma.
bunca akıl veren insan içinden biri de sormadı.
iyi misin sen?

ben de az değildim.
seni severken kendime makbul bir mazeret ördüm. sana yer açmaya yüreğim yoktu,
yokluğuna koca bir ömür verdim.

sonra da kısmet dedim, rahatladım.
ne kolay suç buldum konuşmayana.
sen kapıyı çaldın, ben açamadım.
hangi yüzle küstüm sonra dünyaya?

kimseyi kırmadım, derdim üstelik.
seni o hesaba katmıyormuşum.
herkesin yüzüne bakayım derken ,
senin gözlerinden kaçıyormuşum.

şimdi kül başında ellerim bomboş,
ne bir hüküm kaldı ne de bir yasak.
o kadar sakındım kendimi senden,
kimse laf etmedi.
kimse sarılmadı.

✍️