Kış Gecesi Şiiri - Ali Can Atalay

Bir kuş konunca çatının paslanmış ucuna,
Bir yıldız daha düştü sevdamızın suçuna.
Gece sığınırken kayıp bir yıldızın burcuna,
Gökyüzü susup da maviyi saklar avucuna.

Şubat'ın avuçlarında ararken bahardan izleri,
Bir sürgünün koynuna gömdüler bütün denizleri.
Adınla mühürlenmiş bu şehrin kör dehlizleri,
Hangi kıyamet kopardı aynı gülden bizleri?

İçimde sustu bir ömür, söyleyemedim adını;
Öğrendi senden geceler, şen bir aşkın tadını.
Ben hâlâ kalbimde taşır iken bir Şubat yadını;
Kim aldı mehtaptan, yarım kalan şu kışın ardını?

Gözlerinden süzülür gecelerime ilham-ı nur,
Seni fısıldayan bi’ şarkıya, kokun sinmiş ıhlamur.
Sensiz geçen her akşam penceremde yağmur,
Bir hayalinle uyansa gözlerim, sade sana mahmur.

Soğuk bir rüzgar gibi eserken gönülde mazisi,
Sığmaz oldu artık bu dar şehre yüreğinin asisi.
Düşlerimde tüterken o sevdanın en has isi,
Kaldım şimdi yarım kalan bir vuslatın vasisi.