Elimde, kalbimdeki acıyı kâğıda düşürmeye yeltenmiş kara bir kalem.
Ayın sızan ışığı, duvarlarda insana benzeyen gölgeler örüyor.
Gözlerimin önünde, kanlı bıçaklarla birer birer kesiliyordu anılarımız.
Geri gelmeyecek o güzel yaşanmışlıklar, sessizce can veriyordu...
Sevmedin, seni her şeye rağmen seven o saf kalbi.
Kirliydi ruhun; avuçlarında, beni yakmaya ant içmiş kor bir meşale...
Ezberletilmiş cümlelerle üzerime yürüyordun öfkeyle.
Ve ben bilirdim; en derin yaram, senin hançerindi kapatmaya hiç niyetin olmayan.
Kayıt Tarihi : 24.9.2025 20:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!