Kırların Duası Şiiri - Kasım Kobakçı

Bakma böyle sessiz, böyle renksiz oluşuma,
Nice rüzgarları aşıp yön verdim koşuma.
*
Yağmur kokan yüce dağların yeşil bağında,
Bir yaprağın uyuduğu o rüya çağında.
*
Vadilerin derinliği oldu tek sahibim,
Ormanların yankısına dayandı hep kalbim.
*
Vadiyi sardı sislerin beyaz serinliği,
Ve her akşam doğan ayın o saf derinliği.
*
Şimdilerde ormanda yeni bir hayal kurdum,
Güneşin battığı o yüce tepede durdum.

Her şafak vakti değişirken bu durgun cihan,
Işık taşıdım ufka, durmaksızın her bir an,
Kırların şarkısıyla yeniden bulurum can.
*
Sanma böyle bitkin, böyle cansız solduğumu,
Nice dereyi geçip, denizle dolduğumu.
*
Yosun kokan sarp kayaların o boşluğunda,
Dalgaların usulca vurduğu loşluğunda.
*
Yıldız dolu göklerle donandı her dileğim,
Parlayan yakamozla büyülendi yüreğim.
*
Dalgaları sardı koyun bitmez rüzgarları,
Ve her gece esen meltemin hatıraları.
*
Şimdilerde deniz fenerini gözlüyorum,
Gitti siyah karanlık, sabahı özlüyorum.
*
Her gece rüya gibi değişirken gökyüzü,
Huzur taşıyorum ufka, bekleyip gündüzü,
Martıların sesiyle her sabah aştım göğü.
*
Görme beni böyle durgun, bu yorgun vadide,
Nice buzu eritip filiz açtım bahçede.
*
Toprak kokan ovaların saf aydınlığında,
Bir tohumun canlandığı verimli çağında.
*
Baharın neşesiyle aydınlandı hep yüzüm,
Yüce dağlara fısıldamak oldu tek sözüm.
*
Işık sardı vadinin yeşeren yollarını,
Ve her sabah açan gülün ipek kollarını.
*
Huzurla bir tepeye tırmanırım usulca,
Gölgeler silinip gitti nurlu yol boyunca.
*
Her akşam rüzgârlarla değişirken o zaman,
Sevgiyle aydınlanır uyandığında cihan,
Kırların duasıyla uyanırım rüyamdan.