Kırağı Şiiri - Hatice Ak

mevsim tanımazlığını yaşayanlar bilse de
en çok ben yaşadım seninle
istisna dışı bir görev dense yeriydi belki de

​üşütürdün yaz kış demeden
papatyaların canına okurdun
çimenlere "ya sabır" çektirirken

​en çok ayaklarıma hücum eder
ellerimi dondururdun ama
hiç belli etmezdim "üstüme gelme" diye
aslında severdim ki seni...

​sabahın erken saatlerinde
ırgat kamyonunu beklerken
kurumuş çalı çırpıyla
toprak yolun ortasında yaktığım ateşle
sana galip gelmekti en güzeli

​rotasını şaşıran ateş böcekleri
konardı etrafına
mersin çalılarının ıtırlı kokusu
dolarken avuçlarıma
ışığı gören koşar gelirdi yanıma

​ne çok üşüttün beni, ne çok!
zaman zaman burnumun direğini sızlatsan
papatyaları soldursan da
severmişim seni
kar yağdığını düşündürdüğünden belki de

​kimi meyveler de çok severmiş seni
en çok da şeftaliler...
babam öyle söylerdi
bir bildiği vardı elbette:
ne kurt yaklaşabilirmiş ne böcek
doğal ilaçmış ayazın belli ki

​bunları hiç söylemedim sana
hatta bir keresinde
lastik çizmelerimin tabanını
ateşte hafifçe yaktığımı da...

​o vakitler, yani kırk elli yıl önce
seninle paylaşırdım ay ışığını
şimdiyse durgun sularla...

​21 ocak 2022