Kiracı Şiiri - Bahtiyar Cm

Bir ömrün harcından çalınmış odalarda,
tahtaları gıcırtılı bir göğüs kafesinin ortasında ağırladım seni.

Pencerelerinden poyraz esen bu gönül evinde,
ne bir kışlık odun getirdin,
ne de eşiğe bir avuç sıcaklık bıraktın.

Oysa duvarlarında yankılanan her ayak sesinde,
başkalarının hiç basmadığı halılar serdim adımlarının altına.

Hiçbir bedel ödemeden,
hiçbir fırtınada çatıyı omuzlamadan,
yalnızca baharın şarabını içip giden
bir yabancıydın içimde.

Kirasını ödemediğin kalbimin
sefasını sürdün.

Kaç vakittir bu karanlık koridorda lambaları açık bıraktım,
belki gözlerindeki buz tutmuş nehir çözülür,
bu soğuk evin duvarlarına biraz sıcaklık vurur diye.

Sözcüklerini topladım havadan,
incecik, kurşuni bir sis gibi çöktüler üstüme.

Ama sen,
o görkemli sarayın kapılarını hep dışarıdan seyrettin.

İçeri girip de duvarlarında sakladığım yangının külünü koklamaya bir türlü cesaret edemedin.

Bütün kilitleri açtım,
bütün yolları sana çıkardım da
bir tek kendi kalbinin dar patikasından geçip
bana ulaşamadın.

Çünkü ne kadar çabaladıysa da bu yorgun eller,
kendi gölgesine âşık bir heykeli
uyandıramadı.

Sen beni sevemedin.

Şimdi anahtarı paslı bir kilide bırakır gibi
bırakıyorum bu bekleyişi.

Sokak lambalarının altında kendi gölgemle helalleşip, içimdeki o virane konağın panjurlarını birer birer kapatıyorum.

Ne arkamda bıraktığım geniş salonda
bir iz arayacağım artık,
ne de pencerene düşen yağmur damlasında
adını okuyacağım.

Bir mülk sahibi gibi değil,
o enkazın altından sağ çıkmış
bir kazazede gibi yürüyorum şimdi.

Sana dair ne kadar kırık dökük şey varsa,
topladım hepsini.

Rüzgâra bıraktım
bir zamanlar sana açtığım odaların sessizliğini.

Çünkü bir kapı,
ardında kimse kalmadığında değil,
içeride bekleyen son umut sustuğunda kapanır.

İşte bu yüzden
içimdeki son ışığı da söndürüyor,
anahtarı kapının dışında bırakıp gidiyorum.

Geriye ne ödenmemiş bir borç kaldı,
ne de çalınacak bir kapı.

Rüzgâr esti.
Perde kapandı.
Sahne bitti.
Sen şimdi o boş salonda
kendi yankınla kal.
Ben ise ilk kez
bir evden değil,
senden çıkıyorum.
Ve bu kez
arkama bakmıyorum.