Şu kenar mahallede birgün sabaha karşı,
Çıktım yola evimden istikametim çarşı.
Karanlıklar önümde yürümeme manidar,
Sabah namazına da yetişmeye zaman var.
Ağır ağır geçerken sonunu çıkmaz yolun,
Dar sokağın lambası, ışığı fersiz, solgun.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta