Ben,bu memleketin şehirlerinden uzak,
Güneşiyle tanışık,boranlarına âşık,
Kel bir tepesinde doğmuşum,bilirim.
Cefakâr anamın alnında boncuk boncuk ter;
Ebe kadın elinde canlanmışım da meğer,
Sonra çocuk olmuşum,büyümüşüm; toparlak.
Eğnimde el emeği,düğme düğme karalık,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




harika çalışma...
tebrikler kaleminize ve yüreğinize...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta