Kimler vardı gölgesi değil kendi varken,
Görkemimin.
Kimler kaldı kendi değil anıların varken,
Suretimin.
Ne yaşanmışlıklar atlattı çaresiz ömrüm.
Elindeyken hayat, sabırsızca.
Ne anılarını unuttu yaşarken bedenim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta