İnsan aceleye sürülmüş bir tren şimdi, duraklarda beklemiyor artık. Kendine soracak vakti yok: "Nereye gidiyorum?" "Neden yaşıyorum?" "Kimim?" Sabahlar bile kısaldı. Bir kahvenin buharında bir ömrü tartan insanlar geçti bu şehirlerden. Şimdi saatler koşuyor, insan nefes nefese ardından. Ve insan, her şeyi hızlandırdıkça, kendinden uzaklaştı biraz daha. Muhsin yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 14.11.2026 20:35:00
Şiiri Değerlendir
yok
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!