Kesişmeler Şiiri - Özge Bilgeç

Bir ezginin içinde,
sayısız rastlantıda buluşan iki kalp gibi.

Becayişlerle örülü karşılaşmalarda
kimse kimseyi görmüyordu.
Kokusundan bildiği ne varsa
aklında kalmıyordu.

Mücadelelerle yüklenmiş dansların ritmi,
en ufak temasta
yerle bir oluyordu.

O, sendelemekten yorulmuştu;
tekrar başlamaktan hiç bıkmamıştı.
Bu yüzden her karanlıkta görebiliyor,
her güçlü ışıkta uyuyabiliyor,
her soğukta gelebiliyordu
manzaranın en güzel görünen yerine.

Selam verebiliyordu nüanslara,
en dik yamaçlarda cesurca dans edebiliyor,
en olmaz yüreklerle
nefes nefese kalabiliyordu.

Eskiden bildiği ne varsa
hep aynıydı aslında.

Baştan sona evrenin sonsuz kapısından
çok geçmişliği vardı,
azimle geçen eyvahların ,

Zaman en değişmezin ta kendisiydi.

Değişmeyen oydu.

Ortada kalan bizdik:
gafil,
Ve hoyratça harcanmış...