Kervanlar Göçtüğünde Şiiri - Kasım Kobakçı

Ufukları aşarak, yürüyen seyyahlar,
Yaban eller boyunda, soluyan ferahlar,
Toprağa gömülmüş bak, bedensiz ervahlar,
Kervanlar göçtüğünde, kül düşer geriye.
*
Yağmurdan koruyacak, barınak bulmuşsan,
Sıcak aşı yutmaya, iştahla doymuşsan,
Dokunmuş iplikleri, tenine sarmışsan,
Acıyı gizliyor, altının şıngırtısı.
*
Fani alem bağından, dilekler uzanmış,
Toprağın sinesinde, tohumlar uyanmış,
Kederli nefeslerle, ruhumuz bulanmış,
Silinmez, bedenin çürüdüğü zamanlar.
*
Heybetli hükümdara, direnen isyanlar,
Dilsizliğe bürünmüş, uzaktan bakanlar,
Cansız düşen tayları, ısırmaz kaplanlar,
Yükseklerde oturan, saygıyı topluyor.