Kerpiç Dam Şiiri - Kasım Kobakçı

Köyden koptun çarığınla,
Tepe aştın, dağlar geçtin,
İzmir şehrine sığındın.
*
Niyetin şifaya ermek,
Yavruya rızkı getirmek...
*
Fark ettin, hayaller çöktü,
Ellerde mahzun kalanlar;
Ecel kesin dibindedir,
Sıla pek hoştur şüphesiz;
Özledin yünlü yatağı...
*
Fakir belgen cüzdanında,
Gariban şahsın aşikâr;
Sivaslı ah, kural şudur;
Hepimizin vaziyeti...
*
Herhal yıprattı ruhunu,
Kapı kapı sürünmeler;
Kalpte, yaban el dehşeti.
Ufak meblağa katlanmaz,
Şunca nefesin çilesi.
*
Seyhan sanarak Ceyhan'ı,
Ruhumu Sivas'a fırlat;
Daldın nehre, hiç kaygısız,
Taşköprü'de naşın yatar.
*
Poyraz gani, çay gür orda,
Taam erişmedi cana,
Kederine ilaç yoktu.
Tutanak yazdı hekimler:
Nefessizlikten vefatın...
*
Toprak kurak, tarla çorak,
Çare aradın engine,
Yaban elin kucağında.
*
Fikrin huzura kavuşmak,
Haneye lokma taşımak...
*
Zalim gerçek vurdu yüze,
Garibanlar hüzünlenir;
Mezar bekler bedenini,
Sıla ocağı sıcaktır;
Hasret kaldın, kerpiç dama...