Kerbela Şiiri Şiiri - Tanrıverdi

Kerbela'da ağlıyor analar, bacılar, çocuklar!
Susuzluktan böğrüyor kediler, köpekler ve kuşlar!

Zalim Yezid, çek o kılıcı Hüseyin'in boynundan!
Ehl-i Beyt aslanları, alacak hıncını soyundan!

Ali'ler ölmez, Hasan'lar ölmez, Hüseyin'ler ölmez!
Zalimler, zulümlerin hesabını vermeden ölmez!

Dımeşk'e, Kudüs'e, Mekke'ye, nereye kaçarsan kaç!
Senin kuduz köpeklerin, Cehennem azabına aç!

Saltanatın, tahtın, sarayın fayda sağlamayacak!
Kerbela'daki zulmü, Ehl-i Beyt hiç unutmayacak!

Ey Muaviye oğlu Yezid, ey tağutların başı!
Senin zulmüne ağlar Kerbela'nın toprağı, taşı!

Ehl-i Beyt erkekleri, kalplerine atarak susar!
Elbet bir gün ola, Huvvarin olacak sana mezar!

Zannetme ki, Cennet'e gidip, huri avlayacaksın!
O'nun azabı sana geldiğinde, ağlayacaksın!

Sarayında çakallar, sırtlanlar, yılanlar, domuzlar!
İblis ve onun askerleri, ancak seni omuzlar!

Allah'ın kulu Tanrıverdi yazar, söyler ve ağlar!
Kerbela'nın feryatları, ümmetin gönlünü dağlar!